اندیشه در خلقت زنبور عسل

اندیشه در خلقت زنبور عسل

اندیشه در خلقت زنبور عسل

اندیشه در خلقت زنبور عسل

خداوند متعال در این باره به اندیشه دستور مى دهد و مى فرماید که با مَرکب فکر مى توان به او رسید:

«إِنَّ فِی خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّیْلِ وَ النَّهارِ لَآیاتٍ لِأُولِی الْأَلْبابِ».

یقیناً در آفرینش آسمان ها. و زمین، و آمد و رفت شب و روز، نشانه هایى [بر توحید، ربوبیّت و قدرت خدا] براى خردمندان است.

«وَ أَوْحى رَبُّکَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِی مِنَ الْجِبالِ بُیُوتاً وَ مِنَ الشَّجَرِ وَ مِمَّا یَعْرِشُونَ* ثُمَّ کُلِی مِنْ کُلِّ الثَّمَراتِ فَاسْلُکِی سُبُلَ رَبِّکِ ذُلُلًا یَخْرُجُ مِنْ بُطُونِها شَرابٌ مُخْتَلِفٌ أَلْوانُهُ فِیهِ شِفاءٌ لِلنَّاسِ إِنَّ فِی ذلِکَ لَآیَهً لِقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ».

و پروردگارت به زنبور عسل الهام کرد که از کوه ها و درختان و آن چه [از دار بست هایى ] که [مردم ] بر مى افرازند، براى خود خانه هایى برگیر. آن گاه از همه محصولات و میوه ها بخور. پس در راه هاى پروردگارت که براى تو هموار شده [به سوى کندو] برو.از شکم آن ها [شهدى ] نوشیدنى با رنگ هاى گوناگون بیرون مى آید که در آن درمانى براى مردم است.

قطعاً در این [حقیقت ] نشانه اى [بر قدرت، لطف و رحمت خدا] ست براى مردمى که مى اندیشند.قرآن مى فرماید کافى است از میان این همه مخلوق تنها در زندگى زنبور عسل اندیشه کنید.

دانشمندان با اندیشه در خلقت زنبور عسل‏ به این نتیجه رسیده اند که زنبورها، که موجودات بسیار کوچکى هستند و حتى از سر انگشت انسان هم کوچک ترند، براى اداره امور زندگى خویش، از ۴۶۰ دانش گوناگون استفاده مى کنند. حال، پرسش این است که خدا این ۴۶۰ رشته علم را در کدام قسمت و کدام عضو این حیوان قرار داده است؟

اگر سر زنبور را قطع کنند و مغزش را بشکافند، اندازه آن بسیار کوچک است، ولى واقعاً به ۴۶۰ دانش آگاه است که یکى از آن ها علم هندسه است. هنوز در کره زمین مهندسى به دقت زنبور عسل نیامده است. زنبور در لانه اش حدود نهصد تا هزار حفره شش گوش مى سازد.

البته، فقط عده اى از آن ها لانه مى سازند. دقیق ترین میلى مترسنج هاى عالم را در این لانه به کار گرفته اند، طورى که خانه هاى ساخته شده با هم هیچ تفاوتى ندارند.

اندیشه در خلقت زنبور عسل

 

دستگاه هایى هم که در بدن این حشره است بسیار اعجاب آور است.

زنبور وقتى روى گُل مى نشیند سعى مى کند شیره گل را بمکد.

اکثر گل هایى که زنبور روى آن ها مى نشیند تلخ اند. در بدن این موجود دستگاهى وجود دارد که مواد تلخ را جذب مى کند و این در حالى است که ما انسان ها از مواد تلخ فرارى هستیم، ولى او عاشق مواد تلخ است.

او مواد تلخ گل را به شیرین ترین مواد عالم تبدیل مى کند و به گونه اى این مواد را مى سازد که بر خلاف تمام مواد عالم ضدّ میکرب است.

هندوانه، لوبیا و حتى لباس هاى ما میکرب مى گیرند. شکر فاسد مى شود، اما عسل طبیعى زنبور، اگر هزار سال هم بگذرد، حتى در میان آشغال، میکرب قبول نمى کند.

زنبور عسل سالم ترین مواد عالم را، آن هم به صورت ضدّ میکرب، مى سازد و عسل ماده اى است که براى هر بیمارى اى در این عالم مفید است.

اگر زنبور عسل را در منطقه اى که اصلًا گُل ندارد یا دست کم چهارده فرسخ با گل فاصله دارد قرار دهند، مهندس راه شناس کندو منطقه گل دار را پیدا مى کند و بعد به لانه خود برمى گردد تا به بقیه اطلاع دهد.

این مهندس راه شناس جلوى این شش هزار زنبور ده سانت بلند مى شود و آن ها همه مى فهمند که باید ده متر بالا بیایند و هم چنین در حرکت عرضى مى فهمند که دو فرسخ باید عرضى بروند. مى روند و به گل ها مى رسند و هنگام شب باز مى گردند.

«أفى الله شک فاطر السماوات والأرض».

آیا باز هم در وجود خدا شک دارید؟

 

امام صادق، علیه السلام، مى فرماید:

آن چه خدا در بدن فیل ساخته را در بدن پشه هم ساخته است، به اضافه این که فیل دو پر ندارد، ولى پشه دو پر هم اضافه تر از فیل دارد.

 

منبع : پایگاه عرفان

 

اندیشه در خلقت زنبور عسل
۵ (۱۰۰%) ۱ vote

درباره نویسنده